می گویند در دوران شاه ظالمی، دزدی از دیوار خانه ای به درون حیات یک خانه می افتد و پایاش می شکند. صاحب خانه علیه دزد شکایتی تنظیم و تسلیم قاضی دادگاه می کند. قاضی نیز پس از رسیدگی دستور می دهد چوبی را تراشیده تا به ماتحت دزد فرو کنند. در همین اثنا دزد پارتی دار می شود و چوب تراشیده می ماند و قاضی. قاضی که می خواست هر طوری شده از این چوب استفاده کند به یکباره علیه صاحب خانه حکم صادر می کند. ولی صاحبخانه خود را بیگناه و سازنده دیوار را مسئول بلند سازی دیوار می کند. معمار نیز شاگرد را و شاگرد قالب ساز را متهم می کند و قالب ساز نیز برای فرار از چوب تراشید، بزرگی درخت را مسئول بزرگ شدن قالب دانست. قاضی که دید که دستش از همه جا کوتاه و چوبش روی دستش باد کرده دستور داد تا حیوانی را پیدا کنند. پی از چند ساعت خرسی را آوردند و چوب را روانه ماتحش کردند.
البته قصد جسارت به آن پزشک عزیز ندارم وصرفا می خواهم نشان دهم در یک حکومت استبدادی هدف وسیله را توجیه می کنه. واقعا نگاه کنید وقتی قرار است ظالم مستبد بماند هم امین درجه یکش(سعید امامی) باید کشته شود و هم زنش زیر چند مرد اجنبی خوابیده باشد و هم آن پزشک متعهد باید قربانی شود.