آیت الله العظمی حسینعلی منتظری از جمله فقهای بزرگی است که دین خود را به دنیایشان نفروختند. در میان عالمان دینی که به نام دین خدمت سلاطین می کنند، و به  نام شرع، به نظامها و آدمهای فاسد مشروعیت می دهند، و به نام گسترش دینداری به آدمکشی و انتحار روی آورده اند، کسانی چون آیت الله منتظری آبروی شریعت هستند.

ابوحنیفه، فقیه بزرگ، از خدمت  به خلیفهء ستمگر فراری بود، اما امروزه  در کشور ما علمای حنفی که در فقه از شیوهء وی پیروی می نمایند، نماد تحجر و دین فروشی و کرنش در مقابل قدرت هستند. در پای هر سندی که دولت بگوید و برای مشروع جلوه دادن تمام نا مردمی های آن امضای یکی از این علمای درباری دیده می شود.

در انتخابات اخیر ریاست جمهوری افغانستان، سند اعلام نتایج را یکی از علمای دینی در کمیسیون انتخابات انشاء فرمودند، و اکنون به پاس این خدمت چشمداشت آن دارد که در منصبی گمارده شود. حریت و آزادگی که خصوصیت فقهای متهور بود، در میان بسیاری از فقیهان مرده است، اما در این میان، کسانی چون آیت الله منتظری نادر اند، چه در قم، چه در نجف، چه در دیوبند، چه در الازهر.

منتظری را به عنوان یک فقیه وارسته باید ستود،  در اوج قدرت به خاطر دفاع از حقوق آدمیان  با دوستان و همرزمانش و دستگاه حاکم که وی نیابت رهبری آن را داشت در افتاد، و به بیراهه رفتن انقلابی که می خواست آزادی بیاورد و حقوق آدمیان را پاس بدارد هشدار داد.من که سنی حنفی ام، همواره وی را ستوده ام،وی ورای مذهب بود، فقیه ما بود.

روحش شاد و یادش گرامی باد